Thuisgekomen gelijk gaan kijken hoe het staat met de voortgang van het guest house dat we aan het bouwen zijn. Nog een week en het dak zit erop. Nog een maand en de elektriciteit en het loodgieterswerk zit erin. Hier een paar plaatjes, van de architect.
De vakantie in Namibixeb is goed bevallen. Ook al roepen we altijd dat we het rustig aan met de kids gaan doen, ook deze keer is daar weinig van terecht gekomen.
Vanuit Windhoek zijn we naar Sosseivlei gegaan (waar de rode duinen zijn). De kids vonden het geweldig om in die super zandbak te spelen. Ook tocht met onze four-wheel-drive gemaakt in de woestijn, en natuurlijk de auto weer moeten uitgraven…
Daarna naar Swakopmund. We hebben een tocht gemaakt met een boot en pelikanen, zeehonden en dolfijnen gezien. Kids vonden het maar niets dat die grote (350 kg) seal zo op de boot sprong. Pelikanen vonden ze wel leuk (zolang het maar buiten de boot bleef). Ook daar weer de duinen in geweest, al zijn ze hier niet rood, een uitleg gekregen over het leven van de woestijn diertjes: "muesli met melk".
Ik heb nog een rondvlucht gemaakt in een Cesna 150. Geweldig om de haven van Walvisbaai, de vliegende flamingo’s, een boorplatform in reparatie, zoutwingebieden en de duinen vanuit de lucht te zien. Blijkbaar had de eigenaar die ook instructeur was, vertrouwen in mijn vliegkunsten want vlak voor de landing zette hij de motor uit om me het extra moeilijk te maken en een beetje spanning in de vlucht te brengen. Als mensen willen leren vliegen is dit een goeie plaats, in 2 maanden heb je je brevet in een lekker vakantie land.
Door naar Twyfelfontein waar rock engravements zijn en geweldige natuur. Kinderen die lekker konden klimmen over de rotsen. Campement was gelemaal top. Heerlijk gegeten en gedronken, hele tochten gemaakt rond het in een valley gelegen lodge.
Daarna naar Ethosa National Park waar we zebrax92s, olifanten, leeuwen, giraffen, gemsboks, hartebeesten, wildebeesten en nog wat klein spul hebben gezien (struisvogels, vossen, wilde zwijnen, etc). Kids hebben zonder problemen 2 volle dagen in de auto gezeten,als we zeiden: "Kijk daar een olifant", zei Fynn standaad: "laat zien", en Rifau die antwoordde dan (nadat wij dat 100 keer gezegd hadden): "kijk dan".
Terug naar Windhoek en onderweg nog wat dinoprints gezien (al waren het maar kleine prints, de botten die Manon in Niger heeft gezien, waren wel wat spectaculairder).
Kortom: veel gezien, veel km gereden (2800!) en uitgeput terug (via Jo’burg en Nairobi, dus 24 uur onderweg, gelukkig hielden de kids zich goed en hebben ze flink wat geslapen). Namibie, zeker een aanrader.
Manon moest een paar meetings afwerken in Windhoek, Namibixeb en ik ben haar nagereisd met de kids. Via Nairobi omdat daar "De Boer" ging trouwen met de mooie Angela. Robbert van der Steeg (studiegenoot van me) moest een dag voor mijn verjaardag (27 juni) zich in het echt verbinden met de Keniaanse. Fynn en Rifau hebben de ringen naar hen toe gedragen. En passant werd mij medegedeeld dat ik ceremoniemeester zou zijn. Gelukkig was er een goede microfoon zodat de 200+ mensen alles goed konden volgen.
Eerst moest de bruid uit het ouderlijk huis gevraagd worden, door middel van een bruidsschat. Zingen, dansen en een koe. We waren met 7 ingevlogen Nederlanders en hebben ons hele Nederlandse repertoire uit volle borst in polonaise ten gehore gebracht. De tantes vonden het zo mooi dat we het enkele malen moesten herhalen. Uiteindelijk gingen de deuren open en konden we de bruid vervoeren naar de feestlocatie waar alle gasten vol verwachting ons op stonden te wachten. Eerst voor de kerk getrouwd (met Fynn en Rifau die de ringen moesten aanreiken) en toen in de nabijgelegen tuinen de rest van de ceremonie (speeches, taart aansnijden, dansen, etc) nadat we ook nog een fotosessie gehouden hebben (als de foto’s er zijn, plaats ik ze gelijk, kids in Kente cloth). ‘s Avonds was er dansen en barbecue met de door Carlo geslachte geit.
Half 6 in de ochtend aangekomen en de volgende ochtend om 4 uur weer het bed om het vliegtuig te nemen naar Manon. We waren maar net op tijd, ze waren ons al aan het omroepen, de incheckbalie was al van de boarden. Gelukkig hebben we een "frequent flyer gold pass" en de kids hebben nog heerlijk verder geslapen in het vliegtuig. Overstappen in Jo’burg, Zuid Afrika was ook geen probleem, de kids hebben zich vermaakt met alle roltrappen, liften en loopbanden. Ook de opstijgende en landende vliegtuigen konden we vanuit een restaurant goed volgen. Uiteindelijk zijn we ‘s middags in de armen van mama gevallen en heeft ze ond gebracht naar een heerlijk hotelletje in Windhoek.
Moest even een paar dagen naar Freetown om een presentatie te geven in een conferentie over de mogelijkheden voor biologische landbouw in Sierra Leone. Kenya Airways-KLM gaf me een coupon voor de VIP lounge, ik was weer goud (dankzij de koppeling van Manon en mijn kaart).
Aankomen doe je op het schiereiland voor Freetown dat je kunt verlaten met een helikopter (ze hadden er 5 maar 4 staan gestript op de airport (nadat ze gecrashed waren) om de nog laatste heli te laten vliegen). De hovercraft is vaak kapot, de ferry gaat van ver weg met veel mensen erin en gaat langzaam, dus de meest veilige optie is een kleine speedboot. 45 Minuten op grote golven met zx92n 25x92en eringeperstx85
Freetown is een verwaarloosde stad. Vervallen gebouwen, slechte smalle wegen, veel jonge mensen, weinig stompjes. Goed hotel met internet, mooi strand ervoor met een gexefmporteerde Nederlandse friettent-kar waar ze bier verkochten (prijzen voor frikandellen stonden in eurox92s dus zo oud was de kar niet..).
Mijn presentatie bij de FAO is goed ontvangen, veel discussie, wie weet kunnen we volgend jaar bio koffie drinken, bio chocolade en bio cashew eten uit SL. Een vervolg afspraak gemaakt met de grote cashewverbouwer. Met Welt Hunger Hilfe hebben we een project hier.
Nu in de lounge op de terugweg. Terug naar Manon en de kids. Waren lange wekenx85
<!– /* Style Definitions */p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>
Weer even terug in Burkina! Wat een tijd geleden was dat.Fijn om weer rond te rijden in die stoffige stad. Ik moest in Ouaga zijn vooreen conferentie over Shea (Karite-boom). Ik mocht de 300 man in de zaaltoespreken en vertellen over de bio mogelijkheden voor de boter en olie. Helaasviel dat een beetje in het water door een kabel breuk en opgeblazen zekeringvoor het microfoonsysteem. Mijn voorganger (die het over Fairtrade had)kon zijn verhaal niet afmaken en hethele programma moest ge-rescheduled worden. Ik kon veel mensen spreken over deomschakeling naar organic en heb bijna twee contracten op zak.
Goed geslapen in Ricardo, waar ik hele gesprekken gevoerdheb met de eigenaar (een piloot (eigen vliegtuig) en jager (15 geweren)) enzijn vrouw (een van de grootste kunstverzamelaarsters van Burkina).
Ben naar de universiteit geweest waar Elom Tamelokpostudeert. 30 Minuten rijden van het centrum (zonder files) nog in the middle ofnowhere. Ze woont er mooi met een vriendin uit Lomxe9. Ik heb ze uit eten genomennaar de beste pizzeria van de Sahel. Ze vertelde dat het goed gaat, ze is nogsteeds een van de beste van haar jaar en kan erg goed tekenen (haar kamer hingvol met getekende schedels, botten en spieren. De onderwijsmethoden zijn slechten minimaal (understatement)
Dear friends,
Time flies when you are having fun (and also when you are busy, busy, busyx85). We honestly thought that you could never be busy in Africa, until both of us worked fulltime and we had two little kids running around in the house. This year we did not marry, did not move, did not get a new child, but just spent some time at home while the kids are growing (1st birthday of Rifau and 2nd birthday of Fynn in March on 3rd row third picture). And we became officially the parents of Rifau Adjei Toose!
Of course we did not stay at home all the time, and more than once our suitcases were packed (row 4, last picture). Especially Manon, who really thought to cut down on her travel, made the tour of Africa for her job as training coordinator of the IFDC Africa Division. Besides the normal places, she went a few times to Burundi and beautiful Rwanda (row 4, picture 4, facilitating an exercise on negotiations), which is an interesting change after traveling so much in West Africa.
Also Madagascar was visited again in March, but this time Albert, Fynn and Rifau joined Manon for a holiday (2nd row last picture with Makix92s, 3rd row first picture, and diving on 3rd row last picture). Another holiday was spent in October in Tanzania where we visited Michelle en Rens in Iringa (1st row first and fourth picture, 2nd row first and fourth picture with Kianga and Jesse, the kids of Michelle and Rens, and 4th row third picture in Iringa). A few times we went to the Netherlands, although never together (1st row last picture with cousins Benoit and Sandrine, 2nd row third picture with cousins Lynn and Ries, and on the bike in 3rd row fourth picture). Besides long holidays, we went a few weekends to Lome (as usual), Anomabo (nothing new) but also Lake Bosumtwi nearby Kumasi (3rd row second picture). And almost every Sunday we take a swim either in La Palm or Labadi (4th row second picture).
Fynn and Rifau started the school year at Gingerbread, the nursery of the British school (1st row third picture and 4th row first picture with Santa). Once a week they still go to the nursery of the Dutch school. Both speak very well Dutch, but if they speak to each other or friends, they will switch to English.
Another thing that kept us busy was the buying of a piece of land in Accra (1st row second picture). After interference of some good friends on our behalf, we were able to acquire a piece of 20×60 meters (which means: we are still waiting for the official papersx85), so hopefully next year we will start building.
For 2009 we have no big plans, except constructing our house in Accra (inshallahx85). Manon will start working for 50% of her time for CropLife, which is an umbrella organization for all pesticide producers in the world. Also for CropLife she will be training coordinator; not only for Africa, but also for the Middle East. Albert will continue his job as regional manager of West Africa for Agro Eco. Further, our nanny Gifty will leave us because of her baby Lois and will be replaced by Julie (2nd row second picture with Theo and Agnes).
We would like to wish all the best for 2009, and hope to see you soon in Accra or somewhere else in this world.
Manon, Willem-Albert, Fynn and Rifau
De kids zijn begonnen op de zomerschool van Gingerbread (van de British High commission) en dat bevalt zeer goed. Rifau moest de eerste week wel even wennen, maar nu is hij helemaal in zijn element en kan de rest goed bijhouden, ook al is hij een van de jongsten. En Fynn heeft het ook prima naar zijn zin. Hij babbelt de hele dag, voornamelijk in het Nederlands (het personeel daar heeft ondertussen ook een aardige woordenschat Nederlands…), maar hij schijnt wel alles te begrijpen wat in het Engels wordt gezegd, dus dat is mooi.
Ook op de donderdagochtend op de Nederlandse school is het leuk. Wordt veel gedaan, ze komen met woorden thuis die ze niet van ons geleerd hebben… en liedjes die we nog niet kennen!
Voor het eerst ben ik een hele week in Nairobi. Ik ben hier wel vaker geweest, maar altijd voor een nachtje op doorreis naar een andere bestemming. Ik slaap in het Holiday Inn. Een prachtig hotel gebouwd in oud Engelse stijl met een mooie tuin en een goed restaurant. Ik ben hier om vier trainers klaar te stomen voor ons zogenaamde Training-of-Trainers programma, wat ik al jaren faciliteer, maar waarvan het tijd is om het stokje door te geven. En dat gebeurt dus nu in Nairobi.Op een maandagochtend begint onze training. We zitten in een vergaderzaal op de eerste verdieping tegenover het hotel in een gebouw wat ook bij het hotel hoort. De zaal is mooi, met houten vloeren en aan twee kanten ramen die tot de grond komen. We zijn goed op gang als we ineens schoten horen. Bij het derde schot springen we allemaal op en lopen naar de ramen zodat we op straat kunnen kijken.Onder ons raam ligt een man in een plas bloed. We zien een andere man rennen, horen weer een schot en zien de man vallen. Hij draait zich op zijn zij en klemt zijn handen om zijn middel. Er komt een derde man aangelopen die zijn geweer op het hoofd van de gevallen man richt en de trekker overhaalt.Ineens dringt het tot mij door dat ik hier niet naar een film zit te kijken en die met de afstandsbediening af kan zetten. Dit gebeurt echt, op een paar meter van ons vandaan. x93Allemaal bij de ramen vandaan en op de grond!x94 hoor ik mezelf roepen. Ook bij de anderen wordt de knop plotseling omgeschakeld en meteen laat iedereen zich op de grond vallen en kruipt op zijn elebogen naar achter in de zaal. Gisele is onder de tafel gekropen links van me, Youssef en Roger liggen naast elkaar rechts van me en Solofo ligt dwars naast ons drieen. x93De deur moet op slotx94, zegt Solofo en wil op staan. x93Liggen blijvenx94, roep ik hem toe, x93de deur is op slot.x94 De deuren hier sluiten automatisch en kunnen alleen van binnen worden geopend of met een sleutel. Zeer onhandig als iemand even naar het toilet gaat en dan op de deur moet kloppen om er weer in te komen, maar nu ineens niet zox92n slecht idee.Omdat ik degene ben die de boel hier faciliteert, heb ik het gevoel dat ik verantwoordelijk ben voor de vier mensen die naast mij op de grond liggen, allemaal plat op hun buik. Ook zij zien dat blijkbaar zo, want ik hoor Gisele angstig fluisteren: x93Manon, wat gebeurt er?x94 Hoe moet ik dat nou weten? Het zijn misschien rebellen of gewoon ordinaire overvallers die hier eerder regel zijn dan uitzondering en waaraan Nairobi zijn naam Nairobbery dankt.Ik moet iemand bellen, denk ik, en graai mijn handtas van tafel. Gelukkig heb ik gisteren een lokale sim kaart gekocht en het nummer van de contact persoon van CropLife Kenya, de organisatie die het hotel voor ons heeft geregeld, in mijn telefoon gezet. Als ik Evelyne aan de lijn krijg, leg ik in een paar zinnen uit wat er aan de hand is: x93Er wordt buiten geschoten, wij liggen op de grond, bel het hotel, vraag wat er aan de hand is, en bel mij terug.x94 Binnen twee minuten word ik teruggebeld. x93Een paar dieven hebben het casino naast het hotel overvallen, maar de situatie is onder controle.x94 Ze heeft haar zin nog niet uitgesproken, of we horen weer een paar schoten. x93Er is helemaal niets onder controlex94, zeg ik, en ik merk dat mijn stem even overslaat. x93Bel het hotel om te zeggen dat wij hier zitten en bel me terug.x94 Ditmaal belt Evelyne binnen een minuut terug. x93Ik kan ze niet te pakken krijgen.x94Als ik de verbinding heb verbroken, vertel ik aan de anderen wat ik heb gehoord. x93Ik denk dat we vanavond maar niet naar het casino gaanx94, voeg ik er toe. Gisele grinnikt zenuwachtig en dan barst iedereen in lachen uit. Van de zenuwen zijn we niet meer te stoppen:x93Manon, dit is de beste energizer die je ooit hebt gedaan.x94x93Ze hadden die vloer wel wat beter kunnen schoonmaken.x94x93Had dit nou echt in het programma gemoeten?x94Dan bedenk ik me dat het nummer van het hotel op mijn sleutel moet staan. Er wordt meteen aangenomen: x93This is the Holiday Inn Hotel. Sandra speaking. May I help you?x94 Hoe kan je zo de telefoon opnemen, terwijl er mensen op een paar meter afstand worden doodgeschoten, schiet er door mij heen. Deze juffrouw, hoe vriendelijk ze ook is, weet echter niets. Ze weet alleen te melden dat we binnen moeten blijven. Dat hadden we zelf ook verzonnen. x93Zeg tegen de beveiliging dat we met vijf mensen in de Queens room zitten en bel me terug als het kalm is.x94x93Wat is uw nummer?x94Tja, laat ik dat nou net niet weten. Ik vraag of ze zelf een mobiel heeft. Dat heeft ze en geeft me het nummer. Ik bel vervolgens haar mobiel zodat ze mijn nummer ziet. Ze belooft me te bellen als het weer veilig is, en weer klinkt er een salvo schoten.Zo liggen we weer enkele minuten op de grond. Gisele ligt naast een andere deur en heeft gezien dat het een soort opbergruimte is. x93Misschien moeten we allemaal in de kast kruipenx94, stelt ze voor. Niemand maakt een beweging, zodat Gisele ook maar blijft liggen. x93Zijn de muren een beetje stevig?x94, vraagt Youssef. Roger klopt op een van de muren. x93Stevig beton.x94 En zo tikken de minuten weer verder. x93Het lijkt erop dat het over isx94, zegt Solofo, en wil net gaan staan, als er weer een aantal schoten wordt gelost. Solofo laat zich meteen weer vallen.x93Wat als ze nou naar binnen komen?x94 vraagt Gisele. x93De deur is stevig, daar komen ze niet zomaar doorheenx94, weet Roger. Ja, de deur is stevig, dat zal ze wel tegenhouden.Er gaan weer wat minuten voorbij als we voetstappen op de trap horen die naar boven komen. x93Ssshtx94, zeg ik. We zien de klink van de deur naar beneden gaan en houden onze adem in. De persoon duwt tegen de deur, merkt dat deze op slot zit en gaat weer weg. Wij halen opgelucht adem.Als we een minuut of tien geen schoten meer horen, krabbelen we langzaam overeind en lopen naar de ramen. Er staat een enorme menigte op straat. We zien twee lijken liggen waarvan we er een al eerder zagen. En als de menigte zich wat verspreid, zien we iets verderop drie andere lijken liggen. Van twee daarvan is er weinig meer over van wat eerst een hoofd was. Stomverbaast staan we voor de ramen. Het lijkt of iemand de film weer heeft aangezet. Na enkele minuten zeg ik dat iedereen een kop sterke koffie moet pakken en de louvers dicht moet doen. Ik bel de receptie en vraag of we na de lunch pauze en de rest van de week naar een andere zaal, binnen de hotel compound, kunnen. Tegen de participanten zeg ik dat we weer beginnen.Een uur later, de sessie is wonderbaarlijk goed gegaan, al was iedereen niet zo scherp, kijk ik op straat. Iedereen is weg en de lijken zijn weggehaald. Het regent zachtjes. Een klein stroompje vormt zich dat naar het einde van de weg loopt en het bloed onderweg oppikt en met zich mee trekt. Het stroompje wordt langzaam steeds roder.We pakken onze spullen en lopen het gebouw uit. Het lijkt of Gisele de straat over wil gaan rennen, maar vermant zich en loopt rustig met ons naar het andere gebouw. Bij de receptie kunnen ze ons verder geen informatie geven maar we kunnen wel naar een andere zaal. Iedereen kijkt opgelucht.Later hoor ik van de manager dat het geen overval was, maar wat wel, dat kan hij niet met zekerheid zeggen. Een van de geruchten is dat de politie al een paar uur op de hoek stond, alsof ze wat verwachtten. Drie gewapende mannen zijn daarop de straat ingevlucht van het hotel, waarschijnlijk niet wetende dat die straat dood loopt. Alledrie zijn doodgeschoten; de andere twee zijn medewerkers van het casino, dus er is toch een of ander link met het casino. Misschien een afrekening. Als ik vertel wat we hebben gezien, dat een gevallen man zo werd neergeschoten, zegt hij dat hij dit van meerdere mensen heeft gehoord, maar dat dit waarschijnlijk onbesproken zal blijven.De volgende dag lezen we het bericht in de krant. De politie had een tip gekregen dat er een overval gepleegd zou worden door een bende van zeven man. Twee ervan zijn ontsnapt, de rest is doodgeschoten toen ze het vuur openden op de politie. Pure zelfverdediging dus, zo verzekert de politie. Volgens de krant zijn twee van de slachtoffers echter medewerkers van het casino die naar de overkant liepen om de schone was op te halen. Het bericht eindigt dat diezelfde ochtend op andere plaatsen in de stad zes man in total zijn doodgeschoten door de politie. En allemaal uit zelfverdediging, aldus de politie.
We hebben een stukje land gekocht in Accra. Vooral voor de kinderen die dan altijd naar Ghana terug kunnen gaan, een stukje eigen hebben.
Kijk op Google Earth om de plaats te zien.
Vanaf dag 1 past Rifau zo goed in ons gezin, dat we eigenlijk niet door hebben dat we nog door het hele adoptie proces heen moeten. Het enige officiele dat we tot nu toe hebben gedaan, is zijn geboortedatum prikken. Dat gebeurde tijdens het eerste bezoek aan, wat wij in Nederland, het consultatiebureau noemen. Twee gezette verpleegsters onder een grote mangoboom in de achtertuin van Osu Childrens home zitten daar iedere woensdag om babies te wegen en te meten, en om inentingen te geven. Het wegen en meten is gratis; de inentingen dusdanig gesubsidieerd dat het voor iedere Ghanees betaalbaar is.De kleinste verpleegster pakt een nieuw boekje van de stapel en vult keurig de naam in: Rifau Adjei Toose. x93Date of birth?x94 Tja, laten we die nou net niet weten. Rifau werd gevonden op 7 juni en het weeshuis schatte hem toen op 3 maanden. Hij is dus van begin maart. x93Shall we say the first week of March 2007?x94 Nou, dat vind ik niet zox92n goed idee, want Fynn is jarig op 2 maart en het is zo sneu als ze een dag na elkaar jarig zijn. Een week later dan maar? 9 maart? Wat voor dag was 9 maart 2007? De kalender wordt erbij gehaald en we zien dat 9 maart in 2007 een vrijdag was. Dan wordt Rifau dus een Kofi. Nu vind ik persoonlijk Kofi een van de mindere Ghanese namen voor mannen, dus we besluiten om er een zaterdag van te maken, zodat Rifau een Kwame wordt. De geboortedatum wordt dus gezet op zaterdag 10 maart 2007.En zo wandelen we rustig door november en december. Gelukkig we weten onszelf van de roze wolk te halen en bellen begin januari onze advocaat Cofie. Op 22 oktober 2007 hebben we Rifau in huis gekregen en dus drie maanden later kunnen we de rechtszaak hebben om de adoptie te legaliseren. In principe, want daarvoor moeten we natuurlijk wel beiden in Ghana zijn en dat is nog niet zo voor de hand liggend. Laat ik nou net op 22 januari in Sogakope zijn. Wel in Ghana, maar ver weg van Accra. De dag daarna vlieg ik naar Kigali om pas begin februari terug te komen en die maandag door te vliegen naar Nederland om naar Brussel te gaan. Als ik terug ben, ben ik precies een avond thuis en ga dan door naar Bamako. Uiteindelijk ben ik half februari weer terug in Accra maar dan vertrekt Albert voor twee weken naar Europa en daarna moet ik voor een week naar Burkina. De eerste beschikbare datum zou dan 10 maart zijn, op de verjaardag van Rifau. Juist. Het woord x91prioriteitenx92 verschijnt ineens in neonverlichting boven onze hoofden. We kijken nog eens kritisch naar onze agendax92s en ik besluit dat de shopping dagen die ik in gedachte had in Nederland best geskipt kunnen worden en dat ik dus eerder terugkom van Brussel. Helaas denkt de KLM daar anders over. Ik mag best eerder terugkomen, maar dan kost me dat wel 2,300 Euro. Ach weet je, eigenlijk kan Bamako ook best wachten. Albert belt met de advocaat en als voorlopige datum wordt 15 februari geprikt.De dag daarvoor bel ik voor alle zekerheid nog even met onze advocaat. Ja hoor, het staat op de agenda. Om half 9 in zaal 8, precies dezelfde zaal waar we de adoptie voor Fynn hebben geregeld.Om 6 uur staan we de volgende dag op. Deze keer zijn we een stuk minder zenuwachtig dan we voor Fynn waren. We hijsen onszelf en de jongens in onze zondagse kleding en zitten om stipt acht uur in de rechtszaal. Ook deze keer zijn we de eersten. We installeren ons op de voorste bank en halen genoeg speelgoed te voorschijn om een heel weeshuis te vermaken. Langzaam maar zeker stroomt de rechtszaal vol en al snel zijn bijna alle houten bankjes bezet. Dan komt onze advocaat binnen. Het eerste wat hij zegt is dat wij op de bank van de advocaten zitten en dus een ander bankje moeten vinden. Aangezien alles zox92n beetje bezet is, ploffen we op een gammel geval wat tussen twee andere banken in staat. Cofie zit inmiddels op het advocatenbankje en wenkt Albert. Er is een aantal problemen. Ten eerste is de wet veranderd waardoor de advocaat zelf niet meer de rechter kan uitzoeken. Dit was eerst wel het geval en daardoor was het zeer makkelijk om de uitgezochte rechter wat geld toe te schuiven. Maar dat kan dus niet meer. Lang leve de democratie. Maar Cofie verzekert Albert dat ondanks het gebrek aan ervaring van deze rechter met adoptiecases, het niet zox92n probleem gaat worden, aangezien de rechter een mate is van hem.Het tweede probleem is echter wel wat lastiger: ze zijn ons dossier kwijt. Ook al is zoiets bijzonder vervelend om te horen, echt verbazen doet het ons niet. Alle dossiers hier zijn met de hand geschreven en als je soms ziet wat voor stapels er bij officiele instanties liggen, dan vraag je je af hoe ze in vredesnaam wel een dossier op tijd op de goede plek krijgen. Cofie beweert dat hij het gisteren heeft afgegeven en gaat op zoek naar degene die het in ontvangst nam. In de boeken staat inderdaad dat ons dossier afgeleverd is.Inmiddels loopt het tegen negenen en staat iedereen startklaar voor de eerste rechtszaak. We moeten allemaal staan als de rechter binnenkomt en we zien een klein vrouwtje binnentrippelen. Ze verdrinkt zowat achter de hoge tafel waar ze aan gaat zitten. Normaal gesproken worden adoptiezaken altijd als eerste behandeld, omdat je negen van de tien keer met kleine kinderen in de rechtszaal zit. Maar omdat ons dossier er niet is, begint alvast de volgende zaak. Het is weer een heerlijk vaag verhaal over iemand die geld had geleend aan iemand en het niet terug kreeg, maar een deel was toch al teruggekomen. x93Nou, als je al een deel terug hebt, wat zeur je danx94, onderbreekt de rechter het relaas van de vrouw. Oeps, we hopen maar dat ze voor ons iets aardiger zal zijn.Wij wachten niet meer op de rest van het verhaal, want Fynn en Rifau hebben er genoeg van om in de bedompte zaal te zitten. We gaan buiten op een bankje zitten. Aangezien alle deuren en ramen wijd openstaan, kunnen we nog steeds af en toe wat opvangen.Dan verschijnt Cofie weer met een dame die ons dossier blijkt te hebben. Het probleem is nu om er tussen te komen, want adoptiezaken worden binnensdeur afgehandeld en niet in de courtroom. Wij blijven buiten zitten en bereiden ons alvast voor op uitstel van onze zaak. Maar Cofie komt al weer naar buiten en wenkt ons: we moeten naar binnen. Net als bij Fynn lopen we naar het kleine kamertje achterin in de courtroom. Hetzelfde bankstel staat er nog, net als het bureau met de twee stoelen ervoor. Ook nu nemen we weer plaats op de bank.Cofie laat er geen gras over groeien en begint meteen de zaak uiteen te zetten. Hij vertelt in een paar zinnen wie wij zijn, waar we werken en dat wij Rifau willen adopteren. x93Rifau?x94 vraagt de rechter. x93Dat is niet de naam die in het dossier staat. Hier staat Nsiah Adjei.x94 Ik leg uit dat dat de naam is die hij in het weeshuis heeft gekregen, maar dat wij hem Rifau Adjei gaan noemen. Cofie gaat weer verder. Al met al is hij nog geen vijf minuten aan het praten, maar in die korte tijd wordt hij wel vier keer onderbroken door mensen die binnenkomen en iets van de rechter willen weten. Cofie houdt het daarom maar kort en besluit met dat wij Nsiah Adjei graag willen adopteren.x93Grantedx94, zegt de rechter. We staan allemaal tegelijk op en bedanken de rechter. Via de achterdeur lopen we naar buiten. Het is weer ongelooflijk. Binnen vijf minuten zijn we officieel de ouders geworden van Rifau. We staan er in eerste instantie wat beduusd bij, maar dan dringt het toch echt door: we hebben er een zoontje bij!
